اشعار

قسم به فـیض دو چندان آن گـلوبـندش            تمام عـالـم امکـان شـده‌ست دربـنـدش

دلیل خوف و رجای تمام عـالم اوست            که اخم او شرر و جنّت است لبخندش

بهشت، عاقبتِ "مَنْ اَحَبَّ فاطِمَه" است            خوشا به حال کسانی که دوست‌دارندش

نه مثل هاجر و مریم، نه مثل آسیه بود            نبوده است و نـیـایـد کـسی هـمانـنـدش

هر آنکه دست رسانده به چادر زهـرا            گرفـته راه سـعـادت، نـمی‌دهم پـنـدش

نداشت غیر عـلی کـفـو دیگر این بانو            به حکم شخص خدا بوده است پیوندش

مخـاطب همۀ عـاشـقانه‌های عـلی‌ست            که شرح سورۀ "نور" است زیر روبندش

مرید مـرتبـۀ هـمـسرش عـلی هـستـیم            علی الخصوص مرید حسین فرزندش

تابـیدی و به مهر تو جان آفریده شد            پلکی زدی، زمین و زمان آفریده شد

از تار و پود معجر تو پایه‌های عرش            از چـین چـادر تو جهـان آفـریده شد

از خرده‌های خوان تو در هفت آسمان            منظومه‌های خُرد و کلان آفریده شد

عـشقـت دوید در رگ بی‌مایهٔ حیات            در قـلب زنـدگی ضـربان آفریده شد

پنهان میان فـطرت یاس و بنـفـشه‌ها            گل کرد خنده‌هات و جنان آفریده شد

آراستت خدا به هزاران هزار حُسن            تـاجی برای فـخـر زنـان آفـریده شد

او فاطر است و فاطمه‌ای تو! خدای من!            با تو چه رازها که عیان آفـریده شد

دیدند و دیده‌ایم که با حُب و بغض تو            معیار هرچه سود و زیان آفریده شد

تا سـرنـوشـت تـیـرهٔ آدم چه می‌شود            چـشـمان روشنت نگـران آفـریده شد

آنقـدر رنج‌های زمـین را گـریـسـتی            تا چشمه چشمه رود روان آفریده شد

اهـل گــنــاه راه نـجــاتـی نـداشـتـنـد            سـوی تـو آمـدنـد، امـان آفـریـده شـد

از خاک بی‌‌نشان تو ای آسمان‌ترین!            در راه دوست سنگ نشان آفریده شد

بی فـاطـمه سـلالۀ کـوثـر نـداشـتـیم            محشر بدون فـاطمه محـشر نداشتیم

خلقت، جمال زهرۀ زهرا اگر نداشت            آئـیـنـه‌ای بـرابـر حــیـدر نـداشـتـیـم

هستی اگر به فاطمه زینت نمی‌گرفت            هرگز به فعل عاطفه مصدر نداشتیم

خـیر کـثـیـر و اُمِّ ابـیـهـایی‌ات نـبود            تـصویر مـهـربـانی مـادر نـداشـتـیم

مادر اگر خطاب شدی در کلاممان            ما را بـبخـش! واژۀ بـهـتـر نداشـتیم

ذره‌نـوازی‌ات به سر شاعـران نبود            در مدح نـور این همه دفتر نداشتیم

ای آنکه از لباس عروسی گذشته‌ای            ما نیز چـشم از کـرمت بر نداشـتیم

از آسـمان طـراوت باران نـزول کرد            اسرار وحی، خانه به قلب رسول کرد

او روزه بود و سیب بهشتی حلول کرد            آری، خـدا عـبـادت او را قـبـول کـرد

یک چـله سـجـدۀ سحـر او نـتـیجـه داد

سرمـایه‌ای عـظـیم خدا بر خـدیجه داد

امروز، روز کوری آن قوم ابتر است            تـوحـید در تـلاوت آیـات کـوثـر است

«فَصّل» یا رسول که هنگام «وانحر» است            روز طلوع دختر دین، روز مادر است

داده خـدا به آنکه ز یـوسـف مـلیـح‌تـر

طفلی که سجده برده بر او یازده قـمر

ای آنکه بوسه زد لب خاتم به دست تو            شد پـاک نـام آب، مـسـلـم به دست تـو

حـوا شده است محـرم آدم به دست تو            باشد کـلـیـد خـلـقـت عـالـم به دست تو

منـظـومـۀ زمـان و زمـین! اشفـعی لنا

ای آسـمـان حـبل مـتـیـن! اشـفـعـی لنا

بانوی آسمانی و بر فرشی از حـصیر            با چـرخ آسـیـای تو گـردید چرخ پـیر

تو دخـتـر حـرا شدی و همسر غـدیـر            خورشید روشن استی، از کور رو بگیر

تا از حـجـاب تو بـدمـد جـلـوۀ شـهـود

تا نـور چـادر تو شـود مـنـجـی یـهـود

یاس بهـشتی و به زمین در شکـفـتـنی            سـر تا قـدم چـو آیـۀ تـطهـیـر روشـنی

اســرار آفــریــنــش والای هــر زنـی            مـریـم، اگـر بـتـول شـد از پـاکـدامـنی

آری ولی به رتـبـه که زهـرا نمی‌شود

خـیـر النـسـای خـلـق دو دنـیا نمی‌شود

در بخـشـش لـباس عروسی نشانه بود            دریای جود و رحمت تو بی‌کرانه بود

نه سال خـانـه‌داری تو، عـاشـقـانه بود            آن خواهـش انار تو هم یک بهانه بود

می‌خواستی، به کورِ خرابه‌نشین رسد

می‌خواستی، طعـام بهـشت برین رسد

زهـرایـی و نـمـاز تو انـوار کـردگـار            حـورایـی و به جـامـۀ انـسـیـه آشکـار

منصوره‌ای و نصرت تو روح ذوالفقار            تو فـاطـمه شدی که پنـاهم دهی ز نار

ام الحسن که قامت صبرت قیامت است

ام الحسین و مکتب سرخت شهادت است

از آسـمـان قــدوســیـان آواز کـردنـد            درهای رحمت را دوباره باز کردند

در مـوسم مـیلاد یـاس بـاغ عـصمت            در بـاغ جـنـت بـلـبـلان آواز کـردند

در آسمان‌ها عرشیان با شور و شادی            جشن سرور و شادمـانی ساز کردند

در وصف و مدح کوثر ختم رسولان            امشب تمـام قـدسـیان لب بـاز کـردند

او مـحـرم راز خـدا بعد از نـبی بود            گـر مـکـه را آئـیـنـه‌دار راز کـردنـد

امشب ملائک بر نبی تبریک گـفـتند            تا صبح گرد خـانه‌اش پـرواز کردند

آندم که سر زد روی زهرا بر دو عالم            سادات زین مـادر به عـالم ناز کردم

حیرت مکن ای دل اگر گویم به عالم            پیـغـمبران با مهـر او اعـجاز کـردند

در هر گرفتاری و غـم حتی امامـان            با ذکر نامش درد خود ابـراز کردند

امـروز آمــد از جــنـان امّ "وفـائـی"            خـلـق جهـان را بعد او آغـاز کـردند

از ساق عرش رایحۀ کوثر آمده است            نـور خـدا به خانۀ پیـغـمـبر آمده است

مرضیه‌ای که راضیه و کوثر و بتول            صدیـقه و مطهـره و اطهـر آمده است

در خـانۀ خـدیجه که جای ملال نیست            حوریه‌ای به صورت انسان در آمده است

تـفـسـیـر نـاب بِـضـعَـةُ مِـنّـی و انّــمـا            خاتون عرش و شافعۀ محشر آمده است

الگـوی پـاکـدامنی و عـفـت و حجـاب            مصداق شأن و منزلت مادر آمده است

شرح حدیث قدسی "لولاک و هل اتی"            هم داستان و هم نفس حیدر آمده است

تنها علی‌ست آن‌که پس از حضرت رسول            از عـهـدۀ مـحـبت زهـرا برآمده است

در جاده‌های عشق علی هم‌رکاب اوست

او زهـرۀ عـلی و عـلی آفـتـاب اوست

دارند خـوشه خـوشه تـبـسـم می‌آورنـد            از کـشـتـزار عـاطـفـه گـندم می‌آورند

دستاس او همین که بچرخد هزار مـاه            از چـشـمه‌سـار قـدر تـلاطـم می‌آورند

تـصـویر سبز آیۀ " اکـمال و نور" را            هـمـراه با " لـیـذهب عـنکم" می‌آورند

عـطر غـدیر می‌وزد و ساقـیان عرش            جـامی طهـور از طرف خُـم می‌آورند

حـبـل المـتـیـن مـردم یـکـتـاپـرست را            از رشـتـه‌های چـادر خـانـم می‌آورنـد

هـر روز از مـدیـنـه شـمـیم بهشت را            بـر شـانـۀ مـلائـکـه تـا قــم مـی‌آورنـد

از قم که صحن و مرقد زهرای دیگری‌ست            زوار رو بـه قـبـلـۀ هـشـتـم مـی‌آورنـد

حال و هوای شعر چه " شمس الشموسی" است

کار جهان و خلق جهان پای‌بوسی است

زهـرا قـیـام کرد و قـیامت شروع شد            با خطبه‌های فاطمه نهضت شروع شد

آدم بـه درک منـزلـت پـنـج تـن رسـید            از این طریق عرض ارادت شروع شد

بر بادبان کشتی خود " یا علی" نوشت            نوح از دمی که بارش رحمت شروع شد

جان خلیل ذوب شد از عـشق اهل‌بیت            از نـسل او سـلالۀ عـتـرت شروع شد

موسی به نام فاطمه در تور خـیمه زد            بـاران نـور آمـد و حـیـرت شروع شد

مریم مسیح را به طواف " حسین" برد            وام از " حسن" گرفت و کرامت شروع شد

عالم چهارده نفس از عـمق جان کشید            دوران پُـر تـلاطم غـیـبت شـروع شـد

نـزدیـک قـلـه‌ایـم و دل‌آگـاه مـی‌رویـم

پـشـت ســر ولـی خــدا راه مـی‌رویـم

تا عرش و فرش تشنۀ باران فاطمه‌است            عالـم رهین لطف فـراوان فـاطمه‌است

کعـبه شبیه مـسجـد الاقـصای قهـرمان            مایل به سمت قبلۀ چشمان فاطمه‌است

وقتی حسین نیمه‌شب از خواب می‌پرد            باز این چه شورش است که در جان فاطمه‌است

خوشبخت آن کسی که ولایت‌مدار شد            خوشبخت آن که بر سر پیمان فاطمه‌است

در وعـده‌هـای صـادق ایـران مـقـتـدر            آیات" فـتح" بر لب یاران فـاطمه‌است

بی‌حـرمـتی به بـارگه بـانـوی دمـشـق            بی‌حرمتی به تربت پنهـان فاطمه‌است

هـشـدار می‌دهـیـم به آل یـهـود، هـان!            این سرزمین فاطمه، ایران فاطمه‌است

غافل از آن حـقـیقـت دیرین نمی‌شویم            ما بی‌خـیـال حق فـلـسـطـین نمی‌شویم

بـایـد بـه نــام نـامـی او اقــتــدا کـنـنـد

دل را به عـشـق آل عـلی مـبـتلا کـنند

آنانکه خاک فـضه و اسـما و قـنـبـرند            آیا شود که گـوشۀ چـشمی به ما کـنـند

مولای ما کسی‌‌ست که "شق القمر" کند            یا شـمـس را بخـاطـر او جـابجا کـنـند

مـا را مـطـیـع امـر ولـی آفــریــده‌انـد            یا رب روا مدار که یک دم رها کـنند

ما مـلت امـام حـسـیـنـیم و سال‌هـاست            آمـاده‌ایـم تـا ســرمــان را جــدا کـنـنـد

ایمان بیاورید که " قـطعا سَـنَـنـتَصر"            بی‌شک به عهد خویش شهیدان وفا کنند

با لـطـف بـی‌نـهـایت بـانـوی بی‌نـشان            آیـا شـود که روزی مـا کـربـلا کـنـنـد

آن روز می‌رسد که علی اصغر حسین            با محسن بن فاطمه محـشر به پا کـنند

این دو همین که دست تظـلّم بر آورند

ارکان عـرش را به تـلاطـم در آورند

تا به دنیا آمدی در بین سرها سر شدی            بهـتـرین معـنا برای سورۀ کـوثر شدی

بی‌گمان اعجاز خلقت بودی و در بین خلق            بعد قرآن دومین اعـجـاز پیـغـمبر شدی

عـشق لازم بود شکل تـازه‌ای پیـدا کند            این‌چنین شد که عروس خانۀ حیدر شدی

زن نبودی، شیرزن بودی که تا پایان عمر            یک‌تـنه سنگ صبور فـاتح خـیبر شدی

پای پیغـمبر نشستی، پای حـیـدر بیشتر            بهترین دختر که بودی، بهترین همسر شدی

شعر وقتی که حماسی می‌شود باید نوشت:            پشت در ماندی ولی پشت و پناه در شدی

یاس بی‌همتای خلقت! تو همیشه زنده‌ای            عذر می‌خواهیم اگر در شعر ما پرپر شدی

خیر کثیر حضرت کوثر که جاری است            عمری قرار هر تپش بی‌قراری است

چشمی که دوختم به رهش، چشم یاری است            از نفحه‌اش هوای زمستان بهاری است

گل در جوار فاطمه نیکـوسرشت شد

دی ماه‌مان به برکـتش اردیبهشت شد

تا عـطـر کـوثـرانـه بـگـیرد بهـارمان            در دست اوست گردش لیل و نهارمان

دنـیا بـدون او که نـیـایـد بـه کـارمـان            تـقـدیم حـضرتش همه دار و ندارمان

بانی فیض و برکت هر سال فاطمه‌ست

آئـیـنـۀ مـحـول الاحـوال فـاطـمـه‌سـت

زهـرا هـمـان صـبـیـۀ پـیـغـمبر آفرین            زهـرا هـمـان مـطـهـرۀ حـیـدر آفرین

زهــرا یـگــانــه والـدۀ شــبّــرآفـریـن            گفتا به خلق فـاطـمـه‌اش داور: آفرین

هرجا قلم ز حضرت صدیـقه یاد کرد

لولاک...را نوشت و بر آن استناد کرد

کمپانی عاجز است چنان نـیّر و فـؤاد            درک بشر کم است و کمالات او زیاد

زهرا نگو، بگو که علمدار عدل و داد            تـنـدیـسی از مـقـاومت و مـادر جهـاد

بنیانگذار مشی و مرام حـسـینی است

یک جلوه نیز از جلواتش خمینی است

هـسـتی پس از تـولـد او آبـرو گـرفت            باید برای بـردن نامـش وضـو گرفت

روزی که داد سفرۀ ما عطر و بو گرفت            رهبر که رزق کشور خود را از او گرفت

چشمش به دست حضرت زهرای اطهر است

جانم به این پسر که بدهکار مادر است

قالب شکست و با غزلی زیر و رو شدم            در اخـتـیار اُمِّ ابـیـهـاست هـوش و دم

بـی‌آبــرو رســیــدم و بـا آبــرو شــدم            تنهـا نه او که عـاشـق عـشاق او شدم

در بزم انس؛ نوکر زهـراست مونسم

من دست‌بوس تک‌تک سادات مجلسم

توفیق نوکری در این خانه قیمتی‌ست            شیعه به نام مـادر سادات غـیرتی‌ست

در هر دعای حضرت صدیقه برکتی‌ست            این دورهم نشـستن امروز نعمتی‌ست

شعرم کـشید زحمت حرف نگـفـته را

شاید تـلـنگـری زنـد اذهـان خـفـته را

دیـروز شـهـر را تب بـالا فـرا گرفت            هر کوچه را شمـیم مسیحا فرا گرفت

روح خدا زمین و زمان را فراگرفت            درس از مرام حضرت زهرا فراگرفت

آن ناخـدا که در دل طـوفـان بلـند شد

بـا اقـتـدا بـه شـاه شـهـیـدان بـلـنـد شد

بعـد از خـدا قـسـم به الـفـبای انقـلاب            خـون داده‌انـد مـلـت مـا پـای انـقـلاب

دیگر چه گـویم از برکـت‌های انقلاب            مـائـیم و صبـح روشن فردای انقلاب

این انقلاب مظهـر الطاف مـادر است

این مرز و بوم، کشور زهرا و حیدر است

امـروز زیـر سـایـۀ دین پـا گـرفـته‌ایم            از دشـمن ابـتکـار عـمـل را گرفته‌ایم

در صدر فـاتحـان زمان جا گرفـته‌ایم            امروز زهـر چـشـم ز دنـیا گـرفـته‌ایم

دیگر به ظلـم ابـرهـه مـا تن نمی‌دهیم

در معـرکه مجـال به دشـمن نمی‌دهیم

پـایـان حـکـمـرانی حکـام ظـالـم است            با شعـیان هرآنکه در افـتاد نادم است

تنـهـا عـلاج کار به دسـتان قائم است            آن قـائـمی که منـتـقـم آل فـاطـمـه‌ست

آن‌ها که در سـپـاه ولیـعـصـر لازم‌اند

سـیـدرضی مـوسـوی و حاج قـاسم‌اند

فـردای قـاسـطـیـن فـلـج دیـدنـی شـود            تصویر کـفر و گردن کج دیدنی شود

روز ظهـور جـشن فـرج دیـدنی شود            مهدی رسد، مناسک حـج دیدنی شود

راهـی شــود بـه نـیـت آزادی بــقــیـع

مـائـیـم و رونـمـایـی از آبـادی بـقـیـع

مـشکـاتِ ذاتِ قـدسی و نـورِ اِله، تو            هم روشنیّ صبح و طلـوعِ پگـاه، تو

بـر ذاتِ پـاکِ حـیّ تـعـالی گـواه، تو            از هولِ رستـخـیـزِ قـیامت، پـنـاه، تو

جانِ نبی و کُـفو عـلی، بانوی بهشت

تا حشر از کرامتِ تو می‌توان نوشت

از ساقِ عرش، از طرفی دیگر آمدی            در مُـصحـفِ کریمِ خـدا کـوثر آمدی

حـوریه‌ای به هیئتِ انـسـان در آمدی            بـیـنِ زنـانِ بـرتـرِ عــالَـم ســرآمـدی

اُمُّ الـفــضـائـلـی و نـداری نـهــایـتـی

«ای قصهٔ بهشت ز کویت حکایتی»

ای در بـیـانِ قـدر تو الـکـنْ زبـانِ ما            بیرون ز درکِ کُنه مقـامت، توانِ ما

«ای برتر از خیال و قیاس و گمانِ» ما            محتاجِ توست در همه عصری جهانِ ما

گوئیم هرچه، حوصله را سر بیاورد

بـاید خـدا به شـرحِ تو محـشر بیاورد

سـارا و مـریم، آسـیه و هـاجـر آمدند            خـیلِ فـرشـتـه از طـرفِ داور آمـدند

در زادْروزِ تـو همگی یکـسـر آمـدند            بهـرِ طـوافِ شـافـعـۀ محـشـر آمـدنـد

سِّرِ خَـفی در عـالَـمِ ایـجـاد شد عیـان

گنجینه‌ای گشوده شد از غیبْ بر جهان

کوثر، کریمه، مهدیه، راضیّه، فاطمه            نجمه، زکـیّه، صالحه، عـالیّه، فاطمه

عَذرا، صفـیّه، طاهره، انسیّه، فاطمه            حَورا، علیمه، فاضله، مرضیّه، فاطمه

در شأن و جایگاهِ تو ای مظهرِ وَدود

" لَـولا لَمـا خَـلـَقْـتُـکُـمـا" آمـده فـرود

وسعت اَمُّ القـرى آنشب بسیط نـور بود            شوق در سعى صفا، كعبه محیط شور بود

از طلوع مهر ایمان چشم شیطان كور بود            چشم بد از خانه بی‌بى خدیجه دور بود

هم‌نفس با شب پیمبر تا سحر احیا گرفت

كوثر تسبیح را از دست اعـطینا گرفت

راز هستى تا در آغـوش پیـمبر پا نهاد            نقش صد گلبوسه بر باغ لبش طاها نهاد

داغ حسرت بر دل عاص بن وائل‏ها نهاد            حضرت حق نام این مولود را زهرا نهاد

قدسیان در وجد و حال این نام را نجوا كنند

این معـما را بگو تا اهل دل معـنا كـنند

كیست زهرا كوثر فیاض رب العالمین            كیست زهرا عصمتِ الله در روى زمین

كیست زهرا رشته‌هاى چادرش حبل المتین            كیست زهرا خلوت آراى امیرالمؤمنین

آفرینش جلـوه‌اى از یك نگاه فاطمه‌ست

روز محشر خلق عالم در پناه فاطمه‌ست

كیست زهرا هَل اتى و قدر را شأن نزول            كیست زهرا طاهره انسیة الحورا بتول

كیست زهرا خیره بر اوج مقام او عقول            كیست زهـرا آنكه شد اُمِّ ابیهـاى رسول

مصطـفى مـأمـور تكـریم مـقـام فـاطمه

پیش پا برخاست بر عرض سلام فاطمه

كیست زهرا آنكه شمع عشق را پروانه بود            كیست زهرا آنكه او را از بلا پروا نبود

كیست زهرا آنكه بر باغ نبى ریحانه بود            كیست زهرا آنكه جان وحى را جانانه بود

جبرئیل افتاده بر خـاك درش بهر سلام

شعر خلقت راست حُسن مطلع و حُسن ختام

یاس پیغمبر كه عطرش در فضا پیچیده است            مصطفى از شوق جنّت سینه‌اش بوئیده است

دست او را مثل قرآن بارها بوسیده است            لیلة القدر است و قدرش بر همه پوشیده است

قدر او را مصطفى و مرتضى دانند و بس

نور او شد انـبـیا را در بلا فـریـاد رس

فاطـمه آمد امـیـرالمـؤمـنین را یـار شد            حجـم فریادش به فـرق تیرگى آوار شد

نور او تكـثـیر شد یعنى نبى تكـرار شد            در دفاع از عشق مجروح در و دیوار شد

پشت در فریاد یا حیدر شعار فاطمه است

شیعه تا روز قیامت وامدار فاطمه است

از اشک‌ها، از خنده‌ها، از ما خبر داری            هر لحـظه از انـدوه آدم‌ها خـبـر داری

از کاسه‌های خالی، از باران نخـلستان            از تشنگی، از قحطی خرما خبر داری

شهری گرسنه در کنار کوهی از الماس            از دزد مـعـدن‌های آفـریـقـا خبر داری

شاید نـماز صبـح‌گـاهی در فـلـسطـینی            از رازهـای ســورۀ اسـرا خـبـر داری

دیوارهـایش را نوازش می‌کـند دسـتت            از غصه‌های مسجدالاقصی خبر داری

از مرگ گـنـدم‌زار زیر چکـمۀ دشـمن            از جنگ، از سوغات امریکا خبر داری

تنهـا نه از ما شـیعـه‌هـا، از آه آن هندو            وقـتی تـوسـل کرد بر بـودا خبر داری

شـاید تو را نـشـنـاسد اما درد دل کرده            شـاید نـمی‌بـیـنـد تو را، اما خبر داری

یکشنبه‌ها ناقـوس با شوق تو می‌خواند            از معـبـدی مـتروکه و تنها خبر داری

هر صبح گنجشکان شکایت می‌کنند از ما            از شِکـوۀ گـنجشک‌ها حتی خبر داری

تـنهـا دلـیل دلـخـوشـی‌های مـنی وقـتی            می‌دانم از حـالم همین حالا خبر داری

شمشیر صیقل می‌دهی در خیمه‌ات یعنی            آری خبر داری تو، از فردا خبر داری

از شوق تو، شعرم ردیفی تازه می‌خواهد            آن صبح زیبا ذوالفقارت را که برداری

این‌چنین احـساس کردم بین رؤیا بارها            می‌زنم بوسه به دست و پایت آقا بارها

خواستم تا مهزیارت باشم امّا روز و شب            سبز شد در پیش رو «امّا ـ اگرها» بارها

با چنین وضعِ وخیم و رو به قـبله‌بودنم            حال و روزم را شدی هر روز، جویا بارها

ای طبیبی که به دنبال مریضت می‌روی!            با وجـودی که مرا کـردی مـداوا بارها

کور بودم که تو را نشناختم، عیب از من است            شد حـجـابِ دیـدگـانم حُـبِّ دنـیـا بـارها

این همه گفتی که دور معصیت را خط بکش            من ولیکن کـرده‌ام امروز و فردا بارها

چشم‌پوشی از گناهان معنی‌اش این است که            با تغـافـل می‌کـنـی با من مـدارا بـارهـا

کِشتی اُنسِ مرا طوفانِ شهوت غرق کرد            ریـخـتـه بار مرا در قـعـر دریـا بـارها

جنس نامرغوب بیخ ریش صاحب می‌شود            آه آقـا روی دسـتـم مانده حالا «بارها»

بارهـایم را خـریـدی، ای خریدار کریم            مادرت بس که سفارش کرد من را بارها

دلـم هـوای تو کـرده، هـوای آمـدنت            صدای پـای تـو آیـد، صـدای آمدنت

بـهـار با تـو بـیـایـد به خـانـۀ دل مـا            سری به خانۀ ما زن، صفای آمدنت

هنوز مانده به یادم که مادرم می‌خواند            زمـان کـودکی‌ام قـصـه‌هـای آمـدنت

حساب کردم و دیدم که با حساب خودم            تـمـام عـمر نـشـسـتـم به پـای آمدنت

چقدر وعدۀ وصل تو را به دل بدهم؟            چـقدر جـمعه بخـوانم دعای آمدنت؟

نیـامدی و دلم را شکـسـتی ای مولا            چه نـذرهـا که نکـردم برای آمـدنت

توسل کن! بگو آتش به حالِ زارم افتاده            بگو آشـفـتگی در رونـقِ بـازارم افتاده

بیا و بر مزارِ خاکی‌اش دستی بکش با اشک            بگو پژمردگی بر جلـوهٔ گـلـزارم افتاده

ندارم خوابِ راحت بسکه دلتنگم! ببین شبها            چه کابوسی به چشم کاملا بیدارم افتاده

از اینکه جایِ یاریِ امامَم معصیت کردم            عجب آهی به سرتاپایِ شام تارم افتاده

نفهمیدم ادب؛ عالی‌ترین اصلِ وفاداری‌ست            که پی در پی غضب در وادیِ رفتارم افتاده

بگو قلبِ مرا دیـوانهٔ عـشـقِ امـامَم کن            بگو‌ جانِ همین اشکی که بر رخسارم افتاده

فدای آن نجابت که فقط خرجِ ولایت شد            دلاور پروری‌هایَش بر این افکارم افتاده

ببین برداشتم از سفـرهٔ اُمُّ‌البـنین تسـبیح            اگر "ذکرِ فرج" در چرخشِ أذکارم افتاده

بگو ای مادرِ باب‌الحوائج؛ جانِ عباسَت            بگو اُمُّ‌البنین! خیلی گره در کارم افتاده

خبر دارد خودِ اُمُّ‌البنین از جمعه‌هایِ من            خبر دارد که دنـیـا در پیِ آزارم افـتاده

نه پیغامی، نه پسغامی، نه دیداری، نه گفتاری            پریشانم! که هجران؛ بینِ من با یارم افتاده

همان یاری که می‌گوید کنار علقمه گریان            علَم از دست‌هایِ مـاهِ بی‌تکـرارم افتاده

میانِ روضهٔ داغِ عـموعـباس می‌گـوید            به رویِ خاکِ صحرا سیّد و سالارم افتاده!

کسی که خواستگار او امیرالمؤمنین بوده            یقـیناً خـادم درگاه او، روح الامین بوده

کمال همنشین او را به اوج کـبریا برده            چه فخری بهتر از اینکه علی را همنشین بوده

همیشه خدمت اولاد زهرا بود و ثابت کرد            ادب این‌گونه و رسم وفاداری چنین بوده

لیاقت داشت باشد مـادرِ عـباس این بانو            که‌ هم اهل شجاعت بوده، هم اهل یقین بوده

قمر، پرودۀ دستِ عـنایت‌پـرور این زن            که این زن آسمانی بود، گر چه در زمین بوده

قـمر، پرودۀ دستِ عـنایت‌پرور این زن            شـبـیه انـبـیا، او معجـزه در آستین بوده

قـمر، پرودۀ دستِ عـنایت‌پرور این زن            چه اعجازی ازین برتر که عباس‌آفرین بوده

قمر، پرودۀ دستِ عـنایت‌پـرور این زن            که نور چشم عباسش هُدىً لِلْمُتَّقِين بوده

قیامت میهـمـان سـفـرۀ عـباس می‌گـردد            کسی که ریزه‌خوار سفرۀ اُمّ البنین بوده

سپر می‌خواست تا دورِ حسین بن علی باشد            غرض از چار فرزندش در این دنیا همین بوده

تمام عمر این‌ مادر ز داغ چار فرزندش            حزین‌ بوده؛ حزین بوده؛ حزین بوده؛ حزین بوده

اُمُّ البنین شدم که شوم یـاور حسین            گل پرورش دهم بشود پرپر حسین

قصدم نبود اینکه شوم مادر حسین            هستـند دخـتران علی در بر حسین

هستند مثـل فـاطمه در باور حسین

شد شاملم دعـای سحـرهای فاطمه            روشن شدم به نور قمرهای فاطمه

تـاج سر مـنـنـد گـهـرهای فـاطـمـه            اولاد من کجـا و پـسرهای فـاطـمه

هستند هر چهار پسر نوکـر حسین

شرمنـده‌ام نشد سـپر مجـتـبی شوند            قسمت نبود زودتر از این فدا شوند

حالا بناست راهی دشت بـلا شوند            حتی اگر که تک‌تک‌شان سرجدا شوند

جای گلایه نیست، فدای سر حسین

جـریان گرفـتـه‌اند کـنار ابـوتـراب            از آل هـاشـم‌اند نه قـوم بـنی کلاب

اصلاً نیاز نیست به ترس و به اضطراب            عباس من شده به علمداری انتصاب

او هست یک‌تـنه همۀ لشکر حسین

عهدی‌ست بین اُمِّ بنین و خدای خود            غیر از رضای دوست نخواهم برای خود

من دل نبسته‌ام به دل بچه‌های خود            اصلاً حسین و زینب و کلثوم، جای خود

عباس من فدای علی اصغر حسین

هرچند او دگر پسر خویش را ندید            غمگین نبود ازینکه اباالفضل شد شهید

دق کرد بعد از آنکه به او این خبر رسید:            بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکید

خاتم ز قحط آب، علی اکبر حسین

کارش دگر نشـسـتن در آفـتاب شد            آب زلال در نــظــر او مـذاب شـد

شـرمـنـدۀ نـگـاه غـریب ربـاب شد            از اینکه هم قبیلۀ شمر است، آب شد

رو می‌گرفت نزد دو تا خواهر حسین

میـان بـارش بـارانی از سـتاره رسـید            اگرچه مثـنـوی؛ اما چهـارپـاره رسید

چـهـار پــارۀ تـن، نـه چـهـارپـارۀ دل            چـهـار مـاه شب بی‌کـسـی ولی کـامل

چهـار ابـر به باران رسیـده در ساحل            چهار رود به پـایـان رسـیده، دریـا دل

چهار فـصل طلایی ولی مـیان خـزان            چهار بغض غم‌انگیز و مادری نگران

چهار مرتبه وقتی به غـم دچـار شوی            برای دشـمن خود نیز گـریه‌دار شوی

مدینه، حسرت دیریـنۀ دو چـشم ترش            چهار قبر غریب است باز در نظرش

چقدر خاطره مانده‌ست در مفـاتـیحش            و دانه‌دانـۀ اشکی که بوده تـسبـیحـش

نشـسته بود شب جمـعـه‌ای کـنار بقیع            کـمیل زمزمه می‌کـرد در جوار بقـیع

غروب، لحظۀ تنهایی‌اش دوباره رسید            غروب‌ها دل او خون‌تر است از خورشید

به غصه‌های جگـرسوز می‌زند پهـلو            دوباره شعله کشیده است آب وقت وضو

شروع می‌کـند او لیـلـة الـمـصائب را            همین‌که دست به پهلو نماز مغرب را

چهار رکعت دلـواپسی پس از مغرب            چهار نافله در بی‌کسی پس از مغرب

در آسمان نگاهـش که بی‌سـتـاره شده            چـهـار آیـنـه مـانـده، هـزار پـاره شده

شکست آینـه‌هـایش میان گرد و غـبار            شلمچه، ترکش و خمپاره، کربلای چهار

از آن زمان که پسرهای او شهید شدند            یکی یکی همه مـوهای او سفـید شدند

و همسری که به دل غصه‌ای گذاشت، وَ رفت            نماز صبح سر از سجده برنداشت، وَ رفت

اگرچه بین غم و غصه‌های خود تنهاست            ولی چهارم هر ماه روضه‌اش برپاست

طراوتی که نرفته‌ست سال‌ها از دست            بهشت خانۀ او سـفـرۀ اباالفـضل است

صدای گـریـه بلـند است بین مرثـیه‌ها            چه دلـنـواز شده یا حـسـین مـرثـیـه‌ها

نشـسـتـه گوشۀ ایـوان کـنار گـلـدان‌ها            برای بدرقه با اشک خود به مهمان‌ها

در التماس دعایش چه حرف‌ها گفته است            به لطف آن کمر خسته کفش‌ها جفت است

این زن که می‌بینی نگاهی خاص دارد            در چـشـم‌هـایـش مـعـدن الـمـاس دارد

او عاشق شاهی‌ست که جای زر و سیم            تـنـهــا دو تـا پـیــراهـن کـربـاس دارد

هـنـگـام گـنـدم آرد کردن، گـفـتـگـوها            بـا خــاطـراتِ نــیــلـیِ دسـتــاس دارد

با بچه‌های فاطمه چون همنـشین است            بر دامـنش عـطـر گـلاب و یاس دارد

فانوس حاجات جهانی روشن است از            لطفی که نـور چشم او «عباس» دارد

روحِ ادب را با قدومِ خود معـطّر کرد            دنیـایِ مـا آلـوده‌ها را هم مـطـهّر کرد

هرآنچه را که خواستیم از او، میسّر کرد            در سرنوشتِ سینه‌زن‌ها هم مقدّر کرد

تا که به دنـبـالِ امـیـرالمـؤمـنـین باشیم

تا ریـزه‌خـوارِ سـفـرۀ اُم‌ُّالـبـنـین بـاشیم

آرامـشِ دنـیـا به لـطفِ او رقـم خورده            تـدبـیـر کرده فـتـنۀ دشـمن بهـم خورده

با یادِ زهرا و غمش، هرلحظه غم خورده            در پایِ عشقِ پاکِ مولایش، قسم خورده

مفـهـومِ ایـثار و ادب را رهبری کرده

نامـادری نه! بعـدِ زهـرا مـادری کرده

همواره قبل از هر دعـا اُم‌ُّالبنین گـفتیم            در بـیـن امـواجِ بـلا اُم‌الـبـنـیـن گـفـتـیم

در اوجِ سـخـتی ذکرِ یا اِم‌ُّالبنین گـفـتیم            از جان و دل هر بار تا اُم‌ُّالبنین گـفـتیم

دیـدیـم حـاجـت‌هـا روا شـد با نـگـاهِ او

شکـرِ خـدا هـستـیم، عمری در پناهِ او

در خانه هرکس که گرفـتارِ بلا می‌شد            یک سـفـرۀ ام‌البـنـیـن نـذریِّ ما می‌شد

وقتی بساطِ روضه در خانه بـنا می‌شد            دردِ هـمـه با یـک نـگـاهِ او دوا می‌شد

نامش همیشه قـلّۀ ذکر و مناجات است

چون مادرِ باب‌الحوائج، بابِ حاجات است

باور نمی‌کرده که عباسش زمین خورده            از نانجیبان، پهـلـوانِ او کـمین خورده

دستش جدا و از یسار و از یمین خورده            بر فرقِ او هم یک عمودِ آهنین خورده

در حسرتِ مشکِ دریده روضه می‌خوانده

با یادِ آن دستِ بریده روضه می‌خوانده

او روضه‌دارِ روضه‌هایِ کـربـلا بوده            مــاتــم‌زده از مــاتـمِ رأسِ جــدا بــوده

یادِ لبِ خـشکِ حـسـیـنش هرکجا بوده            هـمـراهِ زینب او همیشه در عـزا بوده

دنیا برایش تیره و هم ‌رنگِ با شب شد

شرمندۀ رویِ رباب و رویِ زینب شد

به چشم علی چون نگین بوده است            همین بس که او بهترین بوده است

ادب پـای درسـش به جـایـی رسید            ادب درس اُمُّ الـبـنـیـن بــوده اسـت

نه تنهـا که مـرد آفـرین گشته است            که او نـورِ نـورآفـریـن بـوده است

پـس از فــاطـمـه قـلـب اُمُّ الـبـنـیـن            به دنـیـای حـیـدر امـیـن بوده است

در آفــاق خـلــقـت کـجـا دیــده‌انــد            که نـامـادری اینچـنین بوده است؟!

در اوصاف اُمُّ البـنـین یک کلام...            که عـبـاس او بی‌قـرین بـوده است

هـمیـشه به هـمراه ایـثـار و عـشـق            ابالفـضل نـامش عـجـین بوده است

ولی بعد از عباس و بعد از حسین            دلش لحظه لحظه حزین بوده است

عـلـمـدار گـریه پس از کـربـلاست            پس از کـربـلا بـانیِ روضه‌هاست